BUGÜNÜN ÇOCUKLARI, YARININ YETİŞKİNLERİ

3 aylık oğluma iğne vurdurmak için Acil Servise gittiğimizde doğal olarak korkacağını biliyorduk ancak, zararın neresinden dönersek kardır düşüncesiyle hareket ediyor ve buraya (acile) iyileşmek için geldiğimizi söylüyordum,şirinlik yaparak onu bir bakıma teselli etmeye çalışıyordum.

Sıra bize geldi, çocuğumuzu yatırdık ve hemşire içeri girdi. Elinde iğne olan hemşirenin tepkisi; (Güler bir suratla ama hiçte sevimli değil) sana CIS MI yapacaklar?!

Kendinizi daha 3 aylık olan,hayatı,çevreyi ve insanları tanımaya çalışan bir bebeğin yerine koyarak düşünün.
Hastaneye gidiyorsunuz ve acı çekerek çıkıyorsunuz. Üstelik beyaz önlüklü birisi de size acı çektiren kişinin taaa kendisi.

Size göre hastane artık ne anlam ifade eder?

Çocukların dünyaya gelir gelmez algılarının açık olduğunu ve yaşadığı herşeyin artık bundan sonraki hayatına etki edeceğini bilerek onlara davranmalıyız. Zihnimiz her şeyi geneller. Bir köpek ısırır ama her köpekten korkabilirsiniz çünkü zihninize göre artık tüm köpekler size aynı acıyı çektirecektir.Böyle deneyim yaşayan bir bebek veya çocuk düz mantıkla hareket eder gibi düşünecek ve hastaneye en son geldiğimde acı çekmiştim şimdide hastaneye(acile) geliyorum öyleyse acı çekeceğim şeklinde düşünecektir. Hatta sadece hastaneyle sınırlı kalmayacak doktor odasına veya sağlık kabinine girdiğinde beyaz önlüklü hemşire ve doktorlara da aynı zihinsel tepkiyi verecektir.

Bizde biliyoruz iğnenin CIS etkisi yaratacağını lakin iğne ve hastaneyle ilgili çok kötü bir izlenimi olmaması içinde annesiyle elimizden geleni yapıyoruz.

İğneden,kandan,doktordan,hemşireden ya da hastanede korkan birisine baktığınızda ya bunlarla ilgili olumsuz bir deneyim yaşamıştır ya da şahit olmuştur hemde küçük yaşlarda.

Burada anlatmak istediğim sadece hastane ve iğne olayıyla sınırlı değil aslında. Çocuklarımız dünyayı tanımaya başladığı andan itibaren çevreden etkilenir o yüzden onları şakadan da olsa korkutmaktan,olayların kötü yönlerini göstermekten kısacası olumsuz etkilenecekleri bir dil kullanmaktan olduğunca kaçınmalıyız çünkü onlar yetişkinliklerini bu yaşta öğrendikleriyle yaşayacaktır.

Bu anlattıklarım size inandırıcı gelmiyorsa küçükken yaşadığınız kötü bir olayın hala hayatınıza nasıl etki ettiğini bir düşünün.
Çocuklarımız içinde bu böyle olacaktır
.

12 comments

  1. Kesinlikle katılıyorum.ben de iş hayatımda çok fazla çocukla muhatap olmak durumunda kalıyorum ama onlarda iz bırakacak birşey söylemekten son derece imtina ediyorum.

    1. aslında ailellerinde imtina ederek davranması gerekir. ne yazık ki bir çok aile çocukluğun önemini henüz bilmiyor.

  2. Çok haklısınız. Çocuklar yaşadıklarından etkilenir ve unutmazlar. Ve olayları bizim gibi yüzeysel değil, daha derin incelerler.. Zihinleri bizimkinden daha canlı, öğrenmeye açık çünkü…

    1. evet öğrenmeye çok açık ve düşündüğümüzden daha akıllı ve zekiler ancak biz yetişkinler yapamazsın edemezsin diyerek onları farketmeden köreltiyoruz.

  3. Kesinlikle katılıyorum yazdıklarınıza.
    Oğlumu (bugün 28 yaşında baba adayı :),3 aylıktı emzirirken yanımız da dikiş diken büyük hala iğnesinin ucuyla aman demeye kalmadı oğlumun eline değdi ve ben 1,5 ay o memeyi ona emziremedim 3 aylık ne anlar demesin kimse her seferinde canı yanacak sandı yavrum.
    Bunu yaşadığım için pek çok konu için de benzer örnek teşkil edeceği için her kelimesine katılıyorum yazınızın teşekkürler.

    1. aslında yukarıda bir arkadaşın dediği gibi anne karnındayken bilebebekler bazı şeyleri zihnine kaydediyo. bunun önemini bilerek davrnmak lazım. çocuk deyip geçmemek gerekir.

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir